سلام و درود و حال شما خوبه؟ و چرخ زندگی میچرخه؟ و از این حرفا همین اول :)این جا که همه چی خوبه و ملالی نیست جز دوری شما! البته چیزای ریز دیگه ای هم هست که میشه ازشون گذشت و خیلی ملال حساب نمیشن! مثل همین جسد سوسکی که توی اتاق مطالعه ی کتابخونه ی دانشگاه همین الان چشمم بهش خورد و نمیتونم نگاه قفل شده مو از روش بردارم! نگرانم یهو بلند شه!! :-"یه زمانی کلی موضوع تو ذهنم بود که درمورد هر کدوم ساعت ها حرف داشتم که بزنم و همین حرفا بود که از اول باعث شد این وبلاگو بسازم و الان هنوز خیلی از اون موضوعا موندن ولی کو حوصله برای فکر کردن بهشون؟! واسه همینه که فعلا با همین

خوشحالی و شاد بودن مقوله های خیلی پیچیده ای نیستن! آدم میتونه همیشه بخنده! کار سختی نیست و باعث میشه زندگی خیلی راحتتر باشه! میدونین؟ لازم نیست حتما یه چیز بزرگ پیش بیاد که آدم بخنده! که خوشحال باشه! خیلیا دور و برم هستن که زیادی سخت میگیرن! فکر میکنن باید حتما یه اتفاق خیلـــــــــــــی بزرگ پیش بیاد که بتونن خوشحال بشن و از ته دل بخندن! ولی واقعا این طوری نیست! با کوچیکترین چیزا هم میشه حوشحال شد! به نصفه شب بیدار شدن به خاطر هم خوابگاهی که تو خواب به انگلیسی حرف میزنه و آدرس میده میشه خندید! با یه اسمس (پیامک!؟) از کسایی که خیلی وقته باهاشون حرف نزدیم و

بعد از یه مدت طولانی دوباره سلام.... خیلی مهمه که آدم یه مدت وقت بزاره و بفهمه چه طور آدمیه! از چه چیزایی خوشش میاد یا چه چیزایی عصبانیش میکنن!یه ایده ی کلی از این که کی هستیم داشته باشیم! این که چه چیزایی ما رو از بقیه متمایز میکنه! کدوم اخلاقامون مثل بقیه س! و تمام این چیزا...یه طوری که اگه یه روز کسی ازمون پرسید تو اصن کی هستی؟ یا در مورد خودت بگو! هاج و واج نمونیم و تمام فلسفه ی وجودیمون زیر سوال نره! این طوری که بتونیم بگیم من یه آدم خاصی هستم چون ...از فرع مطلب که بگذریم میرسیم به اصلش! وقتی که فهمیدم باید به یه تعریف ار خودم برسم همه چیز سخت شد! قسمت سختش ای

سلام دوباره بازم خیلی وقته اینجا چیزی ننوشتم! شده یه جایی که هر چند وقت یه بار یه نگاهی بهش میندازم... با خودم فکر میکنم چیزی بنویسم... بعد میگم راجع به کدوم یکی از 1000 تا موضوعی که تو ذهنم هستن؟ با خودم کنار نمیام و صفحه رو میبندم. هر کسی تو زندگیش تقریبا هر روز با آدمای جدید آشنا میشه! حالا انتخاب خودشه که بخواد از کنار اونا به آسونی بگذره یا یه کم صبر کنه و بیشتر باشون آشنا بشه... همهی ما میتونیم الان چند هزارتا دوست داشته باشیم! ولی این گزینه رو انتخاب نکردیم! البته چنین چیزی غیرمنطقی هم هست! بلاخره آدم با یه تعداد محدودی میتونه کنار بیاد! خیلیا میتونن ب

سلام :) از عنوان مطلب معلومه که چی میخوام بگم! ولی بر خلاف اون چیزی که احتمالا فکر میکنین بر ضدش نیستم! اتفاقا میخوام راجع به خوبیاش حرف بزنم (بنویسم؟!) لازمه بگم که تمام آرمان هامو زیر پا گذاشتم دارم اینو مینویسم! به نظر شخصی خودم تا چند وقت پیش خودخواه بودن بدترین خصوصیتی بود که کسی میتونست داشته باشه! یعنی رسما تمام توجهت به بقیه رو کنار بزاری و فقط به این که چی واسه خودت بهتره فکر کنی! اون موقع این طوری فکر میکردم که اگه قرار باشه هر کسی فقط به منافع خودش فکر کنه دیگه دنیایی باقی نمیمونه! خیلی سریع جنگ میشه و همه چی از بین میره! ولی الان شکلای دیگهای